Ákærður 11 árum eftir brot gegn sambýliskonu
Frétt um ákæru héraðssaksóknara vegna frelsissviptingar og ofbeldis árið 2014, byggð á ákæruskjalinu sjálfu. Fréttin nafngreinir hvorki sakborning né þolanda og notar rétt orðalag um meint brot. Það sem vekur mesta athygli, ellefu ára bilið milli brots og ákæru, er nefnt en aldrei skýrt.
Heimildin er skýr og sannreynanleg: ákæruskjal frá embætti héraðssaksóknara, mál sem rekið er fyrir Héraðsdómi Reykjaness. Lýsingar á meintum áverkum, rifbeinsbroti, bráðri nýrnabilun, rofi á hljóðhimnum, eru allar merktar með „að því er segir í ákæru“, og fréttin talar um meint brot. Þetta er rétt handverk í sakamálafréttum og blaðamaðurinn fellur ekki í þá gryfju að endursegja ákæruatriði sem staðreyndir.
En fréttin bendir sjálf á það sem er í raun fréttnæmast og lætur það svo standa ósvarað. „Athygli vekur að ákæran er gefin út rúmum ellefu árum eftir að meint brot áttu sér stað.“ Þar liggur frétt: hvers vegna? Var málið látið niður falla og tekið upp aftur, tafðist rannsóknin, kom ný kæra? Eitt símtal í embætti héraðssaksóknara, eða jafnvel staðfesting á að embættið vildi ekki svara, hefði breytt endursögn úr skjali í raunverulega umfjöllun. Þetta er nákvæmlega það sem blaðamaðurinn hefði getað gert öðruvísi.
Jafnvægi verður illa gagnrýnt hér: þinghald fer fram fyrir luktum dyrum, sakborningur er ónafngreindur og afstaða hans hefur ekki komið fram. Það hefði samt mátt segja lesandanum berum orðum hvort hann hafi tekið til varna. Rétt unnin en grunn dómsmálafrétt sem lætur eigin lykilspurningu ósvaraða.
