Vinstrið eygir þrjá borgar­full­trúa og sjálf­stæðis­menn þann sjöunda

Greinin stendur vel að því sem hún ætlar sér: að miðla tölum úr kosningaspá á skipulegan hátt. Heimildirnar eru skýrar; Baldur Héðinsson er nefndur sem höfundur líkansins, Gallup og Maskína eru tilgreindar sem uppsprettur kannananna og vægi þeirra í spánni er sett fram (59% á móti 41%). Aðferðafræðin er útskýrð með hnitmiðuðum hætti, þar á meðal hvernig 100.000 sýndarkosningar eru keyrðar til að meta líkur. Þetta eykur gagnsæi og gerir lesandanum kleift að meta forsendur spárinnar. Það má þó benda á nokkur atriði. Í fyrsta lagi skortir samhengi um óvissu líkansins; tölur eins og „79 prósent líkur" og „49 prósent líkur" eru settar fram án þess að lesa megi út úr greininni hversu mikið sýndarkosningarnar sveiflast, hvort óvissubil sé gefið upp eða hvaða skekkjumörk liggja að baki. Í öðru lagi er engin rödd frambjóðenda eða sérfræðinga í pólitík notuð til að setja tölurnar í samhengi; greinin er eingöngu lýsandi yfirlit yfir tölubreytingar. Þetta gerir hana fremur þurra sem lesningu en dregur ekki úr nákvæmni hennar. Í þriðja lagi er fyrirsögnin aðeins ákveðnari en gögnin réttlæta; „sjálfstæðismenn eygja sjöunda manninn" á sér aðeins 49% líkur samkvæmt spánni sjálfri, sem er nánast jafnt og fella mynt. Engu að síður er þetta heiðarleg og gagnsæ fréttaskýrsla sem fellur vel að hefðbundnum kröfum um fréttamennsku um kosningaspár.