ESB aðild er ó­skyn­sam­leg frá efna­hags­legu sjónar­miði

Greinin er birt sem skoðanagrein og má meta hana á þeim forsendum. Styrkur hennar felst í því að höfundur vísar til nafngreindra heimilda: greinargerðar Hagfræðistofnunar, talna Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, athugana Evrópsku hagstofunnar (Eurostat) og ræðu seðlabankastjóra. Þetta gefur lesandanum möguleika á að kanna gögnin sjálfur, sem er vel gert í skoðanagrein. Hins vegar er nokkuð að athuga við rökstuðninginn. Samanburður á landsframleiðslu á mann á Íslandi og meðaltali ESB-ríkjanna á tímabilinu 2010 til 2025 er villandi sem rök gegn ESB-aðild; hann hunsar að Ísland er smátt auðlindaríki með allt annað upphafsaðstöðu en meðaltal 27 ríkja með gjörólíka efnahagsgerð. Engin tilraun er gerð til að bera saman við önnur smáríki innan ESB, eins og Lúxemborg eða Írland, sem hefðu gefið skarpari mynd. Fullyrðingin um að kenningar um sameiginlegan markað hafi „ekki gengið eftir í formi meiri hagvaxtar" er einnig sett fram sem staðreynd þótt hún sé umdeild meðal hagfræðinga; margir benda á að innri markaðurinn hafi verið forsenda atvinnusköpunar og fjárfestinga í Austur-Evrópu. Þá er sú staðhæfing að „margir hagfræðingar" sjái fram á veikingu evrunnar óstudd tilvitnun, engin nöfn eða rannsóknir eru nefnd. Lokakaflinn, þar sem sjálfstæðisbarátta Jóns Sigurðssonar er dregin inn sem röksemd gegn aðild, er retorísk ádeila fremur en efnahagsleg greining og dregur úr fræðilegum blæ greinarinnar. Á heildina litið er þetta þokkalega vel skrifuð málflutningsgrein sem nýtir opinber gögn, en túlkun þeirra er einhliða og nokkrar fullyrðingar vantar betri stoð.