Gjafa­kvóta­kerfið sem ráð­herra Við­reisnar vill ekki kannast við

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur merkir sig sem talsmann hagsmunaaðila; það er í góðu lagi. Styrkur greinarinnar er sá að hún byggir á þremur rökum sem lesandinn getur í grundvallaratriðum sannreynt: textasamanburði við fiskveiðistjórnarlög, tilvitnun í nafngreinda grein Jóhanns Helga Stefánssonar hjá LV, og persónulegri frásögn af samráðsfundum þar sem nafngreindur embættismaður, Kolbeinn Árnason, hafi útskýrt fyrirmyndina. Fullyrðingin um að ráðherra hafi afneitað tengslum gagnvart félögum í stjórnarmeirihlutanum er hins vegar studd eingöngu ónafngreindum heimildum („samkvæmt okkar heimildum") og er ekki sannreynanleg utan höfundarins sjálfs; það er veikleiki jafnvel í skoðanagrein þar sem um pólitískt ámæli er að ræða. Röksemdafærslan er samkvæm og innbyrðis röklega samfelld: frá lagabókstaf, um samráðsferilinn, til pólitísks mats. Engu að síður er framsetningin einhliða á þann hátt sem dregur úr sannfæringarkraftinum. Ásakanir um að SFS hafi „náð öllu sínu fram" og að kaflar séu „sérsniðnir" fyrir aðildarfélög þess eru settar fram sem staðreyndir án þess að neinn fulltrúi SFS, ráðuneytisins eða ráðherra fái að svara; í skoðanagrein er slíkt ekki gallamerki per se, en höfundur myndi styrkja málflutning sinn ef hann viðurkenndi gagnrök eða bæri brigður á þau með rökum. Tóninn er óhikað gagnrýninn og framsetningin styður skýrt eina túlkun, sem á eftir að vera væntanlegt í þessu formi. Á heildina litið er þetta ásættanleg skoðanagrein með nokkrum nafngreindum viðmiðunarpunktum, en ónafngreindu heimildin og skortur á andmælaviðleitni draga úr henni.