Spurningunni breytt – en ekki for­sendunum

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika. Kjarni röksemdafærslunnar er vel mótaður: höfundur bendir á innri mótsögn milli nýs orðalags spurningarinnar og samfelluhugsana nefndarálitsins, og styður þá ályktun með beinni tilvitnun í nefndarálitið sjálft. Það er styrkur. Vísanir í Feneyjanefndina, Landskjörstjórn og Carl Baudenbacher eru sannreynanlegar heimildir sem lesandi getur borið saman. Höfundur nefnir einnig opinbera lista ESB yfir umsóknarríki og bréf utanríkisráðherra frá 2015, sem styrkir sannreynanlegan grunn greinarinnar. Það sem veikir greinina sem skoðanaverk er hversu einhliða röksemdafærslan er. Höfundur færir engin rök fyrir túlkun meirihlutans, þótt greinin viðurkenni tilvist þeirrar túlkunar. Það hefði eflt trúverðugleika pistilsins ef höfundur hefði tekist á við bestu rök andstöðu sinnar, til dæmis hvort tilvist formlegu afturköllunarbréfsins skipti raunverulega máli í ESB-rétti, frekar en að víkja þeim til hliðar sem „ekki sjálfkrafa" nægilegum. Tóninn er skipulagður og málefnalegur, en endurtekningin á sömu lykilhugmynd, að orðin hafi breyst en hugsuninni ekki, dregur úr skerpu. Sem skoðanagrein er þetta vel yfir meðallagi, studd raunverulegum heimildum og skjalfestum gögnum, þótt hún hefði orðið sterkari með meiri gagnrýnni sjálfskoðun á eigin túlkunarforsendum.