Árni gagnrýnir verklag eftir andlát móður sinnar: „Með tárin í augunum að sjá til þess að fá andlát mömmu staðfest og að hún yrði sótt“

Greinin fjallar um alvarlegar ásakanir á hendur tilteknum stofnunum: Hrafnistu, Þjóðkirkjunni og heilbrigðiskerfinu á Suðurnesjum. Samt kemur ekki eitt einasta svar frá þessum aðilum. Enginn fulltrúi Hrafnistu er spurður hvort lýsingin sé rétt, engin skýring er fengin á því hvers vegna læknir var ekki kallaður, og enginn talsmaður Þjóðkirkjunnar fær tækifæri til að útskýra fyrirkomulagið varðandi presta. Þetta er grundvallarbrestur; þegar nafngreindur einstaklingur ræðst á þjónustu stofnana í ritstjórnarefni ber blaðamanninum skylda til að leita svara. Jafnvel stutt yfirlýsing á borð við „Hrafnista var ekki tiltæk til svara" hefði aukið á trúverðugleikann. Framsetningin styrkir einstefnuna enn frekar. Tilvitnun Árna um Ingu Sæland og „skóflustungur" er pólitískt minnismerki sem stendur algjörlega án samhengis eða andmæla. Fullyrðingar um fjármagn, uppsögn samninga við presta og almenna reynslu annarra fjölskyldna eru allar óheimilaðar; lesandinn hefur enga leið til að staðreyna þær út frá greininni sjálfri. Sem persónuleg frásögn vekur greinin samúð og varpar ljósi á raunverulegt vandamál, en sem ritstjórnarefni nær hún ekki þeim lágmarkskröfum sem gera má til fréttamennsku um stofnanagagnrýni.