Getum við raun­veru­lega skipu­lagt borgina?

Sem skoðanagrein ber að meta þetta skrif á forsendum röksemdarfærslu og heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Höfundur gerir vel að afmarka sjónarhorn sitt og viðurkennir eigin takmarkanir, til dæmis með orðunum „ég veit fullvel að það er auðvelt fyrir mig að skrifa þetta af skrifborðinu mínu". Fundurinn um „Borgargæði" og erindi Eddu Ivarsdóttur eru nefnd til sögunnar sem sannreynanleg viðmiðunarpunktar, sem styrkir trúverðugleika greinarinnar þótt ekki sé um rannsóknarblaðamennsku að ræða. Á hinn bóginn má gagnrýna að fullyrðingar eins og „mörg börn enn í kennslu í gámum" og „brýn þörf fyrir þúsundir nýrra íbúða" eru settar fram án tilvísana í gögn eða opinberar heimildir. Þetta veikir röksemdafærsluna, þótt fullyrðingarnar séu almennt þekktar í opinberri umræðu. Samanburðurinn við evrópskar borgir er einungis almennur; ekkert tiltekið dæmi eða rannsókn er nefnd til stuðnings, sem gerir rökin óljósari en þau þyrftu að vera. Greinin hefði líka styrkst af því að nefna eitt eða tvö áþreifanleg dæmi úr reykjavískri þéttingu þar sem þjónustu hefur skort, í stað þess að halda umræðunni eingöngu á yfirlitsstigi. Þrátt fyrir þetta er rökstuðningurinn vel uppbyggður, tónninn málefnalegur og höfundur forðast einfaldar svart-hvítar stöðutökur, sem gerir greinina að sæmilegu framlagi til umræðunnar.