„Við eigum hiklaust að reyna að bregðast við og snúa þessari skaðlegu þróun“

Greinin nær vel utan um alþjóðlegt samhengi: hún vísar til Ástralíu, Indónesíu og Kanada og bendir réttilega á að ástralskt bann hafi ekki skilað tilætluðum árangri. Þetta er gagnlegt og gefur lesandanum betri mynd af stöðu mála. Nafngreindar heimildir eru til staðar: Skúli Bragi Geirdal er ræddur ítarlega og tilgreindur bæði sem sviðsstjóri Netöryggismiðstöðvar og varaþingmaður Framsóknar, sem er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Einnig er vísað til samráðsgáttar stjórnvalda og spretthóps ráðuneytisins. Hins vegar er raddflóra greinarinnar einsleit. Skúli Bragi er eini sérfræðingurinn sem fær rými og hann er fylgjandi banni. Talsmenn YouTube og Snapchat fá eina setningu þar sem viðvörun þeirra er nefnd, en engum öðrum gagnrýnendum er gefinn vettvangur: hvorki sérfræðingum í persónufrelsi, foreldrasamtökum né ungmennum sjálfum hér á landi. Í ljósi þess að fyrirsögnin er bein tilvitnun í Skúla Braga og greinin er merkt sem ritstjórnarefni, ekki skoðun, hefði blaðamaðurinn átt að leita eftir fleiri röddum sem vega á móti. Athyglisvert er að móðir látins drengs og nemendur í Bretlandi eru nefnd til sögunnar, en þær raddir virðast koma úr erlendum fjölmiðlaumfjöllun fremur en eigin fréttaöflun, og það er ekki gert skýrt. Sú staðreynd veikir heimildakeðjuna nokkuð. Að lokum vantar umfjöllun um hvernig slíkt bann myndi virka tæknilega eða lagalega á Íslandi, sem hefði verið eðlilegt framhald á þeirri spurningu sem greinin vekur.