Þorsteinn Pálsson skrifar: Það er bara eitt vopn gegn loforðaverðbólgunni

Greinin er birt sem skoðanadálkur undir merkinu „Fastir pennar" og ber að meta á forsendum rökfærslu og heiðarleika í málflutningi. Þorsteinn Pálsson byggir greinina á skýrum upphafspunkti, pistli Maríu Rutar Kristinsdóttur í Morgunblaðinu, og tengir hann svo við dæmi sem hann þekkir vel sem fyrrum forsætisráðherra og ritstjóri: samgöngusáttmálann á höfuðborgarsvæðinu. Rökin eru skiljanleg og innbyrðis samkvæm; fullyrðingin um að afnám sérstakrar fjáröflunar án samsvarandi niðurskurðar í framkvæmdum sé „loforðaverðbólga sem sprengir öll viðmið" er vel afmörkuð og lesandi getur kannað hana sjálfur gegn opinberum gögnum um sáttmálann. Gagnrýnin beinist að tveimur nafngreindum flokkum og lýsir sér sem pólitísk afstaða, ekki sem dulbúin fréttamennska, sem er til bóta. Það má þó benda á nokkra veikleika. Fullyrðingin um að „síðasta endurskoðun tafði framkvæmdir í tvö ár" stendur án tilvísunar í heimildir sem lesandi gæti staðreynt innan greinarinnar sjálfrar; gæti þó verið studd opinberum gögnum. Ályktanir um hvað oddviti Sjálfstæðisflokksins „vissi að öllum líkindum" og hvers vegna seinagangi var beitt eru tilgátur sem settar eru fram sem nánast staðreyndir; skarpari greining hefði merkt þessar ályktanir betur sem túlkun. Á heildina litið er þetta vel skrifaður og áhugaverður skoðanadálkur þar sem röksemdafærslan er skýr og aðalatriðin sannreynanleg, þótt einstaka fullyrðingar hefðu mátt vera betur studdar.