„Vaða áfram eins og börn í frekjukasti“

Greinin er í eðli sínu viðtal við einn aðila, Sólveigu Önnu Jónsdóttur, og birtist næstum orðrétt sem ræða hennar án þess að blaðamaður leggi nokkuð til: engar spurningar eru sýndar, engin áskorun á fullyrðingar hennar og enginn samanburður við gögn. Þetta er vandamál af tveimur ástæðum. Í fyrsta lagi er Einar Sigurðsson nefndur á nafn sem sá sem viðraði hugmyndina um launahækkanalaust ár, en hann fær enga möguleika á að útskýra eða verja tillögu sína. Í öðru lagi setur Sólveig fram mjög víðtækar fullyrðingar, til dæmis að „forsendur kjarasamninganna munu ekki halda" og að „enginn annar" hafi axlað ábyrgð, án þess að blaðamaðurinn sannreyni þær með tölum eða óháðum sérfræðingum. Launaþróun, verðbólgutölur eða tilvísanir í Hagstofu eða Seðlabanka hefðu styrkt greinina verulega. Ramminn er alfarið mótaður af orðræðu Eflingar; enginn fulltrúi atvinnurekenda, ríkisstjórnar eða annarra verkalýðsfélaga kemur að máli. Þetta gerir greinina fremur að vettvangsfrétt fyrir formann Eflingar en sjálfstæða fréttaflutning.