Það sem gögnin fundu ekki

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreindur sem bæjarstjóri Ölfuss. Á forsendum skoðanagreinar stendur rökstuðningurinn vel; höfundur vísar í sannreynanlegar heimildir: skýrslu sem unnin var að frumkvæði þingmanna, sérkeyrslu Hagstofunnar og greiningu Seðlabankans. Þetta eru opinber gögn sem lesandi getur leitað uppi, þótt enginn beinn tengill eða nákvæm skýrsluheiti séu gefin upp. Fullyrðingin um 17% aukningu þjóðarútgjalda á tveimur árum er sett fram án nákvæmrar tilvísunar; lesandinn getur þó sannreynt hana í gögnum Hagstofu og Seðlabanka, en nákvæmari tilvísun hefði styrkt greinina. Helsti veikleikinn er sá hvernig höfundur dregur niðurstöðu skýrslunnar saman. Hann segir hana „hrekja" kenninguna um gróðaverðbólgu, en opinber umræða um skýrsluna var blæbrigðaríkari en sú framsetning gefur til kynna; greining Seðlabankans benti til þess að álagning hefði ekki ýtt undir verðbólgu, en var varkár í orðalagi. Höfundur hefði styrkt málflutning sinn með því að viðurkenna þessi blæbrigði. Sem pólitískt skoðanarit er þetta þó vel reist á tilgreinanlegum heimildum og rökstuðningur er skýr, þótt framsetningin halli greinilega að hægri sjónarmiðum í efnahagsmálum: áhersla á aga í ríkisfjármálum og andstaða við ESB-aðild.