Óttast að byggð leggist af

Stærsti gallinn er skýr: greinin er nánast eingöngu rödd andstæðinga frumvarpsins. Níu fyrirtæki og formaður Landssambands smábátaeigenda fá ríkulegt rými, en innviðaráðherra, sem lagði frumvarpið fram, er hvergi beðinn um viðbrögð eða afstöðu. Enginn talsmaður frumvarpsins, hvort sem er ráðherra, ráðuneyti eða þingmenn sem styðja það, fær orðið. Þetta er verulegur jafnvægisgalli í fréttaflutningi um pólitískt álitamál. Blaðamaður hefði þurft að hafa samband við ráðherra eða ráðuneyti og gefa þeim færi á svörum, jafnvel þótt þau neituðu að tjá sig. Að öðru leyti er heimildastraumi vel háttað: yfirlýsingin er nefnd á nafn, undirritaðir eru tilgreindir, tölulegar staðhæfingar um íbúafjölda og störf eru sannreynanlegar, og vitnað er í nýlegt viðtal við Kjartan Pál Sveinsson. Frumvarpið sjálft er auðkennanlegt á þingskjölum. Grunnvinnan er þannig sómasamleg, en einhliða uppsetning gerir það að verkum að lesandinn fær einungis aðra hlið málsins. Fyrirsögnin „Óttast að byggð leggist af" er einnig tekin beint úr orðræðu andstæðinganna og rammar fréttina inn frá einum sjónarhóli.