Ein kona og ellefu karlar í milljarðsklúbbnum
Heimildin greinir eigin Hátekjulista eftir kyni og styður umfjöllunina við nafngreindar heimildir: Hagstofuna, Alþjóðaefnahagsráðið og Vörðu. Frumvinnan er raunveruleg og aðferðafræðileg fyrirvari um kyngreiningu eftir nafni er tilgreindur. Á móti vantar sérfræðirödd til að skýra hvers vegna fjármagnstekjur safnast á fáa karla, og seinni hluti greinarinnar er lauslega tengdur við efnið.
Nafngreindar tölur, nafngreind stofnun á bak við hverja tölu: Hagstofan um óleiðréttan launamun, Alþjóðaefnahagsráðið um kynjabilið, Varða um ólaunaða vinnu. Blaðamaðurinn vinnur auk þess sína eigin greiningu úr gagnasafni sem ritstjórnin heldur sjálf, og nefnir berum orðum þann fyrirvara að kyngreining sé unnin út frá nafni. Það er heiðarlegt og skiptir máli, því slík aðferð er ónákvæm og hefði mátt fá lengri umfjöllun en eina setningu.
Stærsti veikleikinn er greiningarleysið. Greinin segir sjálf að tekjur milljarðamæringanna séu að mestu fjármagnstekjur, en engum er gefið orðið til að skýra hvers vegna eignir og fjármagnstekjur safnast svona einhliða. Hagfræðingur, Kauphöllin eða Jafnréttisstofa hefðu getað svarað því á einni málsgrein.
Samsetningin er líka óskýr að því er varðar tengsl: launamunur á vinnumarkaði og verkaskipting inni á heimilum eru allt annar mælikvarði en tekjuhæstu 3.600 einstaklingar landsins. Þessi samtenging er framsetningarval sem greinin rökstyður ekki.
Setningin um níu konur í efstu fimmtíu sætum og „tíu af þeim“ með algengustu nöfnin gengur ekki upp eins og hún stendur og skilur lesandann eftir í vafa um hvað talan á við.
