Hve­nær verður hlaðvarp að fjöl­miðli?

Stærsti veikleikinn er ójafnvægið. Þórarinn Hjartarson fær gríðarlegt rými til að setja fram sjónarmið sín, með löngum beinum tilvitnunum sem spanna stóran hluta greinarinnar, en Fjölmiðlanefnd fær aðeins þröngt svigrúm til svara. Elfa Ýr Gylfadóttir er vitnuð til þess eins að segja að málefni hlaðvarpa séu til skoðunar og því sé ekki hægt að ræða verklagið að svo stöddu. Þetta er að vissu leyti skiljanleg staða frá hennar sjónarhóli, en blaðamaðurinn hefði getað gert meira úr lagalegum forsendum nefndarinnar, til dæmis vísað beint í ákvæði fjölmiðlalaga um skilgreiningu fjölmiðils eða ritstjórnarlegt efni, í stað þess að láta sem svo að forsendur nefndarinnar séu óljósar. Greinin er í reynd nær greinarsmiðju eða skoðunarmótaðri umfjöllun en hlutlausri fréttaskýrslu, þótt hún sé ekki merkt sem skoðun. Höfundur segir í lok greinar að „ansi mörg hlaðvörp" ættu „með réttu" að skrá sig, sem virðist leggja mat á málið frekar en að greina frá báðum hliðum. Á hinn bóginn er töluvert af staðreyndum sem hægt er að sannreyna: skrá Fjölmiðlanefndar er opinber og nöfn hlaðvarpa á henni eru nefnd, vinsældalisti Spotify er aðgengilegur og samanburðurinn á skráðum og óskráðum hlaðvörpum er gagnlegur og frumlegur. Fullyrðing Þórarinns um kynjaójafnvægi í skráningunni er áhugaverð en blaðamaðurinn gengur ekki eftir henni, kannar ekki hvort hún standist né leitar til annarra heimilda. Sama á við um staðhæfingu um fjölmiðlastyrki, sem kemur frá Þórarni en er ekki yfirfarin. Greinin er vel skrifuð og lýsandi, en jafnvægisbresti verður ekki að líta framhjá í grein sem kemur fram sem fréttaskýrsla.