Verðbólga afleiðing þess að fyrirtæki og launafólk sækist eftir sömu köku

Greinin er í raun endursögn á einu erindi frá einum heimildarmanni, Viðari Ingasyni hagfræðingi VR, og raddflóra hennar er einsleit. Þrátt fyrir að fjallað sé um umdeildan efnahagslegan ágreining, þar sem sjónarmið atvinnurekenda, Seðlabankans og annarra hagfræðinga eru augljóslega til staðar, er engum öðrum aðila gefinn vettvangur til andsvara eða til að setja erindið í samhengi. Þetta er verulegur ágalli í frétt sem birt er sem ritstjórnarefni, ekki viðtal eða fyrirlestrarumfjöllun. Viðar talar fyrir hönd verkalýðshreyfingarinnar og hefur augljósa hagsmuni af þeirri niðurstöðu að launahækkanir séu ekki helsti verðbólguvaldur; án mótvægisraddar er lesandinn skilinn eftir með einhliða mynd sem fréttastofa á ekki að bjóða upp á í þessu formi. Það ber þó að þakka að vísað er til nafngreindra rannsókna, meðal annars rannsóknar Seðlabanka Íslands og rannsóknar Ásgeirs (sem nefndur er bæði sem Daníelsson og Erlendssonson, sem bendir til ósamræmis í eftirliti ritstjóra). Einnig er vísað í erlendar rannsóknir um áhrif lágmarkslauna á matvöruverð og Big Mac-verð, þótt engar nákvæmar heimildir séu gefnar upp. Viðar sjálfur tekur skynsamlegan fyrirvara um takmörk rannsóknanna, sem er til bóta. Hins vegar er framsetningin vandamál: fyrirsögnin setur túlkun Viðars fram sem almenna staðreynd, ekki sem sjónarmið eins hagfræðings. Nafnaósamræmi í greininni (Ásgeir Daníelsson/Erlendssonson) er klaufaskap sem ritstjórn hefði átt að grípa.