María Rut Kristinsdóttir skrifar: Loforðaverðbólga

Greinin er birt sem skoðanagrein undir merkinu „Fastir pennar" og ber að meta sem slíka. Röksemdafærslan er skýr: loforðaflóð í kosningabaráttu grafi undan trausti á lýðræðinu, og betra sé að lofa minna og standa við. Þetta er skilmerkileg grundvallarforsenda sem höfundur færir fram með persónulegum blæ og auðskildum dæmum, eins og Sims-líkingunni sem nýtist vel til að gera efnahagslega röksemd aðgengilega. Hins vegar er rökstuðningurinn frekar grunnsæður. Höfundur staðhæfir að fólk sé „orðið þreytt" á loforðum og „þefvíst á kjaftæði" án þess að vísa í könnun, rannsókn eða önnur gögn sem styðja þá fullyrðingu. Í skoðanagrein er ekki sama krafa um heimildir og í fréttum, en röksemdafærslan hefði orðið sannfærandi ef eitt eða tvö tilvik úr raun hefðu verið nefnd: sveitarfélag þar sem stórfelld loforð urðu að engu, eða samanburður á loforðum og framkvæmdum. Greinin nær aldrei út úr almennum orðum yfir í áþreifanleg dæmi. Niðurstaðan er hvatningartexti fremur en greining. Sims-líkingin er skemmtileg en greinin myndi styrkjast af efnislegri dýpt. Engu að síður fer höfundur ekki í persónulegar árásir og framsetningin er heiðarleg um eigin afstöðu, sem er til fyrirmyndar í skoðanaskrifum.