Óraunhæfar væntingar um aukna farsæld barna

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni en les fremur sem samantekt á skýrslu Ríkisendurskoðunar, nánast orðrétt á köflum. Það er ekkert athugavert við að miðla niðurstöðum opinberrar úttektar, en vandinn felst í því að enginn annar aðili fær að tjá sig. Mennta- og barnamálaráðuneyti, heilbrigðisráðuneyti, forsætisráðuneyti og Barna- og fjölskyldustofa eru öll nefnd á nafn sem ábyrg, en ekkert viðbragð þeirra er rakið; ekki einu sinni hvort leitað hafi verið eftir svörum. Ásmundur Einar Daðason, sem nefndur er sem ráðherra á þeim tíma sem lögin tóku gildi, fær heldur enga rödd. Þetta gerir greinina að einhliða miðlun á niðurstöðum einnar stofnunar, jafnvel þótt sú stofnun sé trúverðug. Framsetning fyrirsagnarinnar undirstrikar aðfinnslur fremur en hlutlausa frásögn: orðið „óraunhæfar" er tekið beint úr mati Ríkisendurskoðunar en sett sem fullyrðingu í fyrirsögn án fyrirvara. Á jákvæðu nótunni eru sex ábendingar stofnunarinnar raktar nákvæmlega og með skýru skipulagi, sem eykur gagnsæi. Heimildin sjálf, stjórnsýsluúttekt Ríkisendurskoðunar, er opinbert og sannreynanlegt skjal. Þó hefði sjálfstæð fréttavinna, til dæmis yfirlýsingar frá ráðuneytum eða fagfólki sem starfar innan kerfisins, breytt þessu úr beinni endursögn í raunverulega ritstjórnargrein.