Í reynd hægt að tala um ríkiseinokun
Greinin miðlar sjónarmiðum eins heimildamanns, framkvæmdastjóra Viðskiptaráðs, um að ríkið eigi að hætta gerð námsgagna og láta einkaaðila taka við. Engin önnur rödd kemur fram og enginn fulltrúi hins opinbera eða kennara fær að svara. Greinin er birt sem frétt en virkar sem vettvangur fyrir eitt sjónarhorn.
Greinin er í raun viðtal við einn heimildamann, Björn Brynjúlf Björnsson hjá Viðskiptaráði, og birtir fullyrðingar hans sem meginstoð fréttarinnar án nokkurs mótvægis. Fullyrðing um að einkavæðing lækki kostnað og bæti gæði stendur algjörlega án mótvægis, án tilvísunar í rannsóknir eða samanburðargögn, og enginn fulltrúi ríkisins, sveitarfélaga, kennara eða fræðafólks fær að tjá sig. Þetta er verulegt jafnvægisvandamál í frétt sem er birt undir flokknum „Fréttir" en ekki sem skoðun eða pistil. Framsetningin styrkir þetta vandamál: fyrirsögn greinarinnar er beint tilvitnun úr munni heimildamannsins og gefur til kynna að ríkiseinokun sé staðreynd, en það er í raun mat Viðskiptaráðs. Vert er einnig að benda á að greinin endar á tilvísun í „umfjöllunina í heild sinni" sem gefur til kynna að hér sé um styttan útdrátt að ræða, sem skýrir kannski hve lítið efni er til staðar, en það afskar ekki fjarveru andsvara. Ef blaðamaður hefði haft samband við Menntamálaráðuneytið eða Nám og efni (eða hvaða stofnun sem framleiðir opinber námsgögn) hefði lesandinn getað metið fullyrðingarnar í samhengi.
