Bókun 35 – Flóttamenn og velferðarkerfi
Fjármálahagfræðingur varar við því í skoðanagrein að innleiðing Bókunar 35 gæti leitt til þess að ákvarðanir Evrópusambandsins réðu fjölda flóttamanna sem Ísland þyrfti að taka við. Hann líkir stöðunni við Icesave-málið og spyr hvort hægt sé að færa vald frá íbúum en skilja ábyrgðina eftir hjá þeim.
Í skoðanagrein ræður röksemdafærslan, og hér vantar burðarbitann: höfundur sýnir hvergi hvernig Bókun 35, sem snýr að forgangi innleiddra EES-reglna, gæti náð til dreifingar flóttamanna. Engin tiltekin regla er nefnd og ekkert ferli rakið. Lesandinn fær aðeins skilyrðissetninguna „hvað gerist ef“, sem gefur sér umdeildustu túlkunina á málinu, að Evrópureglur verði „ofurlög“, og byggir allt framhaldið á henni.
Sama gildir um fullyrðinguna að mótþrói „mundi leiða til dagsekta eins og dæmin sanna“. Ekkert dæmi er nefnt. Líkingin við Icesave er sett fram sem röð spurninga án þess að höfundur skýri hvað hún eigi að sanna, og ekki er vikið að því hvernig því máli lauk í raun.
Gagnrök eru hvergi viðruð, til dæmis sú afstaða stjórnvalda að bókunin varði einungis reglur sem Alþingi hefur sjálft lögfest. Lokaorðin, „það er óþarfi að skrifa meira“, lýsa vel vandanum: greinin vekur ugg en lætur lesandanum eftir að fylla í eyðurnar.
