Sigmar gekk á Daða Má með laun þingmanna annarra landa: „Ekki þannig að menn séu hlekkjaðir við skrifborðið sitt“

Styrkleikar greinarinnar felast í því að blaðamennirnir í viðtalinu ganga nokkuð fast á ráðherrann: Sigmar ber laun íslenskra þingmanna saman við laun í Bandaríkjunum og á Norðurlöndum, og Lilja Katrín spyr hvers vegna launin voru ekki fryst. Þetta gefur lesandanum raunverulegan samræðubút, ekki bara fundargerð. Launatölur þingmanna eru teknar af opinberu yfirliti Alþingis, sem er staðfest heimild, og 3,5% hækkunin er staðreynd þar sem frumvarpið var samþykkt á þingi. Hins vegar hefur greinin nokkra veikleika. Í fyrsta lagi er hún nær alfarið háð einni rödd, rödd ráðherrans; engin stjórnarandstöðurödd, enginn hagfræðingur og enginn fulltrúi launafólks fær að koma að. Þannig missir lesandinn af nauðsynlegu samhengi: er 3,5% hækkun raunverulega undir því sem kjarasamningar gerðu ráð fyrir, eða er hún í raun ríflega yfir verðbólgu? Enginn utanaðkomandi sérfræðingur staðfestir eða hrekur fullyrðingar ráðherrans. Í öðru lagi sleppir greinin alfarið þeim samanburðartölum sem Sigmar vísar til, þ.e. hversu há laun ráðherra á Norðurlöndum eða þingmenn í Bandaríkjunum fá í raun. Slíkar tölur hefðu styrkt umfjöllunina verulega. Í þriðja lagi er framsetningin nokkuð brotakennd; greinin er raðaðar tilvitnunar án greinandi samantektar eða efnislegrar niðurstöðu. Greinin uppfyllir þó lágmarkskröfur um heimildafærslu sem frétt, en efnislegan dýpt skortir og raddflóra er einsleit.