Þegar átta stunda vinnu­dagur og fimm daga vinnu­vika þóttu stór­hættu­legar hug­myndir

Greinin er birt sem ritstjórnarefni í viðskiptaflokki og ber þess glögglega merki: hún er skoðunarpistill sem notar söguyfirlit til að ramma inn pólitískt boðskap um kjarasamningaviðræður. Á þeim forsendum á hún ekki að mælast við sömu mælikvarða og rannsóknarblaðamennska. Engu að síður má meta gæði rökstuðningsins og heimildanotkunar. Heimildir eru viðunandi fyrir pistilsform. Höfundur vísar í Robert Owen (1817), Haymarket-atburðinn (1886), Henry Ford, grein í National Geographic og Encyclopædia Britannica, ásamt söguyfirliti ASÍ og vef Alþingis. Þetta eru sannreynanlegar tilvísanir þótt engar beinlínis séu tengdar eða tilvitnaðar með nákvæmum hætti. Fullyrðingin um að „rannsóknir hafa nú sýnt það í áratugi að úthvíldara og ánægðara starfsfólk á almennt auðveldara með að vinna betur" hangir hins vegar í lausu lofti; ekki er vísað í neina tiltekna rannsókn og þetta er kjarnastaðhæfing í röksemdafærslunni. Það veikir greinina. Framsetningin er einhlíð að því leyti að stytting vinnuviku er eingöngu sett fram sem jákvæð þróunarsaga; ekkert er minnst á þau raunverulegu rök sem hafa verið sett fram gegn frekari styttingu, svo sem kostnaðaráhrif eða sérstakar aðstæður ákveðinna atvinnugreina. Fyrir skoðunarpistil er slík einhliða framsetning viðunandi, en hún dregur úr sannfæringarkrafti röksemdafærslunnar. Tóninn er léttúðlegur og endurtekur lykilorðið „hugsa út fyrir boxið" þrisvar sinnum, sem er enskusletta og dregur úr málfarslegu gildi textans.