Við þurfum ekki ESB – eða hvað?

Greinin er birt sem skoðun, og það ber að meta hana sem slíka. Höfundur kynnir sig sem viðskiptafræðing, sem gefur ákveðna faglega stoð. Röksemdafærslan er skýr í uppbyggingu: hann tekur helstu andmæli ESB-andstæðinga og svarar þeim einu fyrir eitt. Það er sæmilegt handverk í skoðanaskrifum. Það sem veikir greinina er að næstum engin fullyrðing er studd tilvísun í staðreyndir sem lesandinn getur kannað. Samanburður á vaxtastigi Íslands og Danmerkur er eina áþreifanlega staðhæfingin, en hvorki er vísað í tölur Seðlabankans né annarra stofnana; „tugir milljóna króna" munur á húsnæðislánum er settur fram án nokkurs rökstuðnings. Fullyrðingin um að 450 milljóna manna markaður sé tækifæri er ómótuð: hvaða hindranir eru á aðgangi í dag og hvernig myndi ESB-aðild breyta þeim? Dæmin um Írland, Malta og Eistland eru nefnd sem sönnunargagn, en ekkert er sagt um þau umfram almenn orð; hagvísitölur, tímalínur eða samanburð skortir algjörlega. Skoðanagrein þarf ekki jafnvægi, en hún þarf rökstuðning til að vera trúverðug. Hér er ritunarlist í stað efnislegrar greiningar, og lesandinn situr eftir með tilfinningalega ávarp frekar en upplýst mat.