Við erum í partíinu en megum ekki velja lag
Skoðunargrein á Vísi þar sem lögfræðingur mælir fyrir „já“ í þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna við ESB. Röksemdin er skýr og heiðarlega framsett en byggð nær eingöngu á myndhverfingum, engum tölum og engri viðleitni til að takast á við sterkustu gagnrökin.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og það er ritstjórnarleg ákvörðun sem hér skiptir máli: dálkurinn er hluti af þéttri röð aðsendra greina um sama málefni fyrir kosningadag, þar sem miðillinn lætur raddir mætast frekar en að leggja mat sjálfur. Innan þess ramma hefur höfundurinn eitt sem margir skoðanapistlar hafa ekki: eina skýra, afmarkaða röksemd. Hann segir ekki „gengum í ESB“ heldur „já til að sjá“, og hann nefnir sjálfur skilyrðin, lélegur samningur felli sig sjálfur. Það er heiðarleg framsetning á eigin stöðu.
Veikleikinn er að röksemdin er borin af myndmáli en ekki gögnum. Partímyndin um EES, að við fylgjum húsreglunum en fáum ekki að velja lag, er þekkt og áleitin, en henni er ekki fylgt eftir með einu dæmi um tilskipun sem Ísland tók upp án aðkomu. Fullyrðingin um gjaldmiðilinn sem „fær kvíðakast“ er lipur en ósannreynanleg. Þá er andstæð fylking sett upp í nokkuð þunnri mynd: „okkur er sagt að mesta hættan sé að semja“. Alvarlegustu gagnrökin, að aðildarviðræður snúist að miklu leyti um upptöku regluverksins og að sjávarútvegsstefnan sé ekki opin til samninga eftir smekk, eru einfaldlega ekki nefnd. Höfundur hefði getað mætt þeim í tveimur málsgreinum og staðið sterkari eftir.
Stíllinn er markviss en stundum of kæruleysislegur; „Kommon“ virkar sem hnitmiðuð andköf en hjálpar engum sem er á báðum áttum. Niðurstaðan: skýr, hreinskilinn og læsilegur pistill sem heldur sér innan eigin marka, en of stuttur og of ósannreynanlegur til að telja til betri greina í þessari umræðuhrinu.
