Stöðu minnar vegna

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka: krafan um jafnvægi á ekki við. Höfundur gefur skýrt upp hagsmunatengsl sín sem stjórnarmaður í Landvernd, sem er til fyrirmyndar í gegnsæi. Helstu fullyrðingar greinarinnar eru þó settar fram sem staðreyndir án tilvísana: til dæmis að „tugi vindorkuvera í eigu erlendra risafyrirtækja" eigi að rísa í votlendi, að forsætisráðuneytið hafi kosið framkvæmdastjóra Bláa Lónsins umfram almannasamtök til að móta framtíð þjóðlendna, og að „ágætur stjórnarþingmaður" hafi sagt að þrýstingur hagsmunaafla hafi aldrei verið meiri. Síðastnefnda tilvitnunin er ónafngreind og því ósannanleg; lesandinn getur ekki kannað hana. Röksemdarfærslan byggist að mestu á tilfinningalegri orðræðu og samlíkingum frekar en á gögnum eða dæmum sem hægt er að staðreyna. Sú aðferð getur verið lögmæt í skoðanagrein, en dregur úr sannfæringarkrafti hennar sem rökstuðnings. Einnig má benda á að samhengi vantar: greinin heldur því fram að „opinber stefna allra flokka Alþingis" sé að fórna náttúrunni, en skýrir ekki hvernig þessi fullyrðing samræmist stefnuskrám einstakra flokka, sem gerir ályktunina ósannanlega. Sem skoðanagrein er textinn glöggur í afstöðu sinni og vel skrifaður, en hefði styrkst verulega af fleiri staðreyndalegum stoðum.