Þegar yfir­maður er skrímslið í okkar lífi

Stærsta atriðið er hagsmunaárekstrarnir: höfundur kemur fram sem hlutlaus greiningaraðili en er sjálfur starfsmaður Grundarlands og því beinn málsaðili. Þetta er greint í lokin en ekki sett fram sem fyrirvari í upphafi, sem dregur úr trúverðugleika framsetningarinnar. Frásagnir starfsmanna eru ónafngreindar og óstaðfestar; enginn einstakur starfsmaður er tilgreindur nema höfundur sjálfur, og lesandinn hefur enga leið til að meta fjölda eða aðstæður þeirra sem lýsa reynslu sinni. Einkunnin 2,13 úr könnun Sameyki er sannanlega nafngreind heimild og styrkir greinina, en höfundur gefur enga vísbendingu um úrtaksstærð eða svarhlutfall, sem skiptir máli þegar um einstakan vinnustað er að ræða. Jafnvægisleysi er augljóst, en viðbúið í skoðanagrein. Engu að síður, þar sem greinin beinist gegn tilteknum vinnustað og ónefndum yfirmanni, hefði verið eðlilegt að gefa hinu aðilanum tækifæri til svars, eða að minnsta kosti geta þess að slíkt svar hafi ekki fengist. Velferðarsvið Reykjavíkur er nafngreint sem ábyrgt stjórnkerfi en fær enga rödd; samanburður við „Ísdrottninguna" úr Disney-kvikmynd er ómálefnaleg alhæfing sem veikir rökstuðninginn. Tilvísunin í Hawthorne-rannsóknir Elton Mayo er almenn fræðileg umgjörð en er ranglega tímasett (rannsóknirnar hófust 1924 en niðurstöðurnar komu fram síðar); þetta er smámál en dregur úr nákvæmni. Sem skoðanagrein er þetta metið á gæðum rökstuðningsins, og þar er helsti veikleikinn sá að höfundur blandar saman eigin hagsmunum, nafnlausum frásögnum og takmörkuðum gögnum til að byggja upp mynd sem virkar sannfærandi en er erfitt að sannreyna.