Sjálf­stæðis­menn verði að hætta að vera litlir í sér

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í reynd endursögn á eins manns viðtali úr útvarpinu, nánast án nokkurrar viðbótar frá blaðamanninum sjálfum. Björn Ingi Hrafnsson fær allan vettvanginn; sjónarmið hans standa algjörlega án mótvægis. Hildur Björnsdóttir oddviti Sjálfstæðisflokksins er nefnd og orð hennar túlkuð, en hún fær ekki að svara. Enginn fulltrúi Viðreisnar, Framsóknar eða Samfylkingarinnar er spurður, þrátt fyrir að allir þessir flokkar komi við sögu í umræðunni. Þetta er verulegur ágalli þegar efnið er pólitísk meirihlutamyndun þar sem margir hagsmunaaðilar eiga hlut að máli. Framsetningin er sérstaklega ábótavant: fyrirsögnin sjálf er beint tilvitnun Björns Inga og gefur greininni tón sem er nánast hvatning til Sjálfstæðismanna um að velja Miðflokkinn. Fullyrðingar eins og að „yfirgnæfandi hluti kjósenda" vilji samstarf flokkanna tveggja standa án tilvísunar í kannanir eða gögn. Staðhæfingin um að Einar Þorsteinsson hafi „tapað 75 prósent af sínu fylgi" er ekki studd neinum tölum í greininni. Uppruni efnisins, þátturinn á Bylgjunni, er nefndur, sem er gott, en blaðamaðurinn bætir svo litlu við að þetta er í raun yfirskrifað viðtal fremur en sjálfstæð fréttaskrif. Jafnvægisleysi heimildarinnar og framsetning fyrirsagnarinnar draga verulega úr trúverðugleika greinarinnar sem fréttaefnis.