Kannast ekki við ósk lögreglunnar um myndskeið

Greinin byggir á tveimur meginheimildum: dómi Héraðsdóms Reykjavíkur og upplýsingum frá Landspítalanum. Þetta eru báðar sannreynanlegar og trúverðugar heimildir sem gefa fréttinni ákveðinn grunn. Sérstaklega er vert að nefna að blaðamaður virðist hafa haft frumkvæði að því að afla upplýsinga frá spítalanum, sem er merki um frumfréttaflutning. Það sem vantar er hins vegar verulegt. Lögreglan sjálf fær ekki beint að tjá sig um málið, þrátt fyrir að kjarninn snúist að erindi sem hún sendi. Hvað segir lögreglan? Til hvers sendi hún erindið og hvert? Þetta hefði styrkt fréttina til muna. Einnig er óklárt hvort blaðamaður leitaði eftir viðbrögðum lögreglu eða hvort þau voru ekki fáanleg. Framsetningin er hlutlæg og fréttleg, en stuttur texti sem fjallar um alvarlegt mál, sem varðar kynferðisbrot gegn barni á sjúkrahúsi og tapað sönnunargagn, hefði kallað á dýpri greiningu: var um kerfisgalla að ræða hjá spítalanum? Hverjar eru afleiðingar þess að myndskeiðin fundust ekki? Frétt af þessu tagi kallar á fleiri raddir og meiri samhengi en hér er boðið upp á, þótt grunnurinn sé í lagi.