Grunnur að bjartri fram­tíð

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skólastjóri á framboðslista Sjálfstæðisflokksins; þetta er í reynd kosningaefni. Metið er á forsendum rökstuðnings og heiðarleika. Veikleiki textans liggur fyrst og fremst í algjöru skorti á gögnum: fullyrðingar eins og að breytingar á leikskólastiginu hafi „skilað tilsettum árangri" og að „starfsmenn leikskólanna og stjórnendur hafa opinberlega fagnað þessum árangri" standa án nokkurra tilvísana í könnun, úttekt eða tölulegan mælikvarða. Sextán umbótaverkefni undir heitinu „Framtíðin í fyrsta sæti" eru nefnd, en enginn árangur þeirra er metinn eða staðfestur. Röksemdafærslan er einhliða jákvæð, sem er væntalegt í kosningapistli, en heiðarleg skoðanagrein myndi viðurkenna áskoranir eða gagnrýni sem komið hefur fram í þeirri „miklu umræðu" sem vísað er til í upphafi; höfundur nefnir aðeins í einu orði að „eitt og annað" hafi verið „á misskilningi byggt" án þess að tilgreina hvað eða af hverju. Loforðin eru fjölmörg og þau spanna leik- og grunnskóla, fartölvur, heimgreiðslur, samræmd próf í náttúrufræði og móttökuver fyrir börn af erlendum uppruna, en ekkert þeirra er kostnaðarmetið eða forgangsraðað. Þetta dregur úr trúverðugleika rökstuðningsins. Sem kosningaáróður er textinn venjubundinn; sem skoðanagrein á fréttamiðli er hann innihaldslega grunnsæður.