Opið bréf til Landssamtaka lífeyrissjóða
Skoðanagrein þar sem sjóðfélagi beinir opnu bréfi til Landssamtaka lífeyrissjóða og spyr um ávöxtun, sameiginlega áhættu, stærð sjóða og stjórnskipan. Greinin er hófstillt og heiðarleg í framsetningu en byggir nær alfarið á spurningum fremur en gögnum.
Birt undir skoðanamerki Vísis, og höfundur gerir stöðu sína skýra strax: framleiðslutæknifræðingur og sjóðfélagi, ekki sérfræðingur í lífeyrismálum. Sú upplýsingagjöf er til fyrirmyndar og setur lesandanum rétt viðmið.
Styrkur greinarinnar er agi. Höfundur viðurkennir að einstakar fjárfestingar geti farið illa, forðast persónulegar ásakanir og setur fram afmarkaðar, svaranlegar spurningar. Veikleikinn er hins vegar sá að spurningaformið leysir hann undan sönnunarbyrði. Fullyrðingin um að „stór tapmál endurtaki sig“ er burðarás í röksemdafærslunni en aðeins eitt dæmi er nefnt, Icelandair, og þar er ekkert um eignarhlut, tímabil eða ávöxtun. Höfundur vísar í þrjár fyrri greinar sínar en dregur ekki saman það sem þar kom fram, svo lesandi þessarar greinar stendur eftir án gagna.
Alvarlegast er að lokakaflinn spyr hver skoði heildarmyndina án þess að nefna að fjármálaeftirlit Seðlabankans hefur lögbundið hlutverk og að ársskýrslur og ávöxtunartölur sjóðanna eru opinberar. Að viðurkenna það sem fyrir er hefði styrkt kröfuna, ekki veikt hana.
