Bílastæðamálin fæli fólk frá mið­borginni

Mest áberandi veikleiki greinarinnar er algjört ójafnvægi í heimildavali. Þrjár heimildir koma fram: tveir veitingamenn (Nuno Servo og Jakob E. Jakobsson) og Hildur Björnsdóttir, oddviti Sjálfstæðisflokksins, sem öll segja í raun sama. Ekkert sjónarhorn er sótt til meirihluta borgarstjórnar, borgaryfirvalda, skipulagsfulltrúa eða annarra sem standa að baki núverandi stefnu um gjaldtöku og lokun stæða. Þetta er verulegt atriði þar sem greinin fjallar um pólitískt álitamál í aðdraganda borgarstjórnarkosninga. Blaðamaður hefði átt að leita til a.m.k. eins fulltrúa ráðandi meirihluta eða Bílastæðasjóðs Reykjavíkurborgar til að gefa lesandanum tækifæri til að vega og meta rökin á móti. Að öðru leyti er greinin vel uppbyggð og inniheldur beinar tilvitnanir sem styðja fullyrðingarnar. Veitingamennirnir eru nafngreindir og auðþekkjanlegir í sínum rekstri, sem styrkir trúverðugleika þeirra sem heimilda um eigin reynslu. Blæbrigðin í umfjölluninni, til dæmis að viðmælendur séu ekki algjörlega á móti göngugötum og sumarlokunun, gefa til kynna ákveðna tilraun til alhliða umfjöllunar. Engu að síður er framsetning greinarinnar í heild þannig að hún les nánast eingöngu sem málsvörn eins hóps, og fyrirsögnin sjálf („fæli fólk frá miðborginni") tekur staðhæfingu viðmælenda sem staðreynd frekar en fullyrðingu sem kanna mætti nánar. Ekki er vísað til neinna talna um fjölda viðskiptavina, veltu eða bílastæðanýtingu sem gætu styrkt eða veikt rökin.