Nýtti sér veikleika í bankakerfi til að komast yfir 155 milljónir
Frétt um mann sem grunaður er um að hafa notfært sér galla í sjálfvirku afgreiðslukerfi banka til að taka út 155 milljónir króna. Smáatriðin eru mörg og nákvæm og benda til dómsúrskurðar eða lögregluskjala, en hvergi er heimild nefnd. Hvorki banki né verjandi kemur að málinu og árið er ekki tilgreint.
Nákvæmnin í fréttinni afhjúpar heimildina sem aldrei er nefnd. Fjárhæðir upp á 14,5 milljónir, þrepin í yfirdráttarheimildinni, flutningur bílsins með Norrænu, framsalsbeiðni og gæsluvarðhald til 2. október: allt þetta kemur nær örugglega úr gæsluvarðhaldsúrskurði eða lögreglugögnum. Sú tilvísun vantar hins vegar með öllu. Lesandinn getur ekki sannreynt eina einustu tölu innan fréttarinnar sjálfrar, þótt fullyrðingarnar geti vel verið studdar í dómskjali sem fréttin byggir á. Ein setning, „í úrskurði héraðsdóms kemur fram“, hefði leyst þetta.
Stærsta ónotaða fréttin er bankinn. Sjálfvirkt afgreiðslukerfi sem heimilar 155 milljóna króna yfirdrátt út á fimm milljóna króna heimild er almannahagsmunamál, ekki bara bakgrunnur í sakamáli. Bankinn er ekki nafngreindur, ekki spurður hvort gallinn hafi verið lagfærður og ekki spurður hvort fleiri hafi nýtt hann. Verjandi eða skýring sakbornings fær aðeins eina óbeina línu um að hann muni ekki hví hann millifærði fé. Þar með er raddflóra fréttarinnar einsleit: lögreglusýn á málið, ómótmælt.
Tímasetningarnar eru líka óskýrar. „Þetta gerðist í apríl“ og „í maí“ án árs skilur lesandann eftir í lausu lofti um hvort málið sé nýtt eða ársgamalt. Til hróss er orðalagið um sakborninginn varfærið, „grunaður“ og „telur lögregla“, og maðurinn er ekki nafngreindur á meðan málið er í rannsókn. Það er rétt farið með óvissuna. Framsetningin sjálf er hlutlæg og án pólitískrar slagsíðu.
Samandregið: efnislega áhugavert mál, hráefnið gott, en unnið sem endursögn skjals án þess að skjalið sé nefnt og án þess að leitað sé til þeirra sem málið varðar. Þetta er ekki minniháttar snurða heldur grundvallargalli í sannreynanleika.
