Hús­næði á Ís­landi er helmingi minna á færi okkar en það var fyrir tuttugu árum

Greinin er birt sem skoðun og skal metin sem slík. Sterkasta hliðin er sú að höfundur byggir röksemdafærslu sína á fjölbreyttum og nafngreindum heimildum: Hagstofunni, Alþjóðagreiðslubankanum, Alþjóðagjaldeyrissjóðnum, Seðlabankanum, Húsnæðis- og mannvirkjastofnun og OECD. Tölurnar eru margar og nákvæmar, til dæmis 430% hækkun íbúðaverðs, 179% launahækkun, 18,4 stiga fall á vísitölu, og 1.406 íbúðir á móti þörf. Þetta gefur lesandanum færi á að sannreyna helstu fullyrðingar, þótt heimildaskráin í lok greinarinnar sé almenn og vísi ekki í tiltekin skjöl, blaðsíðutal eða vefslóðir; lesandinn þarf sjálfur að leita að réttum gögnum. Rökfærslan er vel uppbyggð og fjölþætt: höfundur fjallar um sögulegt samhengi, vaxtahækkanir, framboðsvanda og alþjóðlegan samanburð áður en hann setur fram tillögur. Það má gagnrýna að fullyrðingin um „óstöðugasta húsnæðismarkaðinn í Evrópu" stendur án tilvísunar í ákveðinn mælikvarða eða rannsókn, og orðalagið „hver einasti hagfræðingur" er ýkt. Einnig er vert að benda á að sum tölugögn, eins og 30% fjölgun atvinnulausra í byggingariðnaði, eru ekki tengd sérstakri heimild innan textans sjálfs, þótt Hagstofan sé nefnd í heimildaskrá. Tillögurnar í lok greinarinnar eru almennar og ólíkt rökstuðninginum ekki studdar gögnum, sem veikir lokahlutann. Á heildina litið er þetta vel unnin skoðanagrein sem nýtir gögn betur en margar sambærilegar greinar, þótt höfundur hefði styrkt trúverðugleika sinn enn frekar með nákvæmari tilvísunum.