Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Örvænting og ósvífni

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, sem er rétt flokkuð. Kolbrún setur fram rök sín af nokkurri hreinskilni; hún leynir ekki sinni afstöðu og enginn lesandi getur misskilið hvar hún stendur. Tilvitnunum í Ólaf Ragnar úr viðtali á Brotkasti og í Sigmund Davíð er rétt beitt til að gera fullyrðingar andstæðinganna sýnilegar áður en þær eru gagnrýndar. Að svo miklu leyti er rökstuðningurinn gegnsær. Á hinn bóginn skortir nokkuð á vitsmunalega heiðarleika þegar kemur að kjarnaatriðinu. Höfundur víkur aldrei að þeirri staðreynd að lögfræðilega séð er Ólafur Ragnar ekki endilega á rangri leið: í íslensku stjórnskipunarkerfi er engin skylda til að boða þjóðaratkvæðagreiðslu um alþjóðasamning nema Alþingi ákveði slíkt, og kosningaloforð eru ekki lagalega bindandi. Í stað þess að taka á þessu álitamáli afgreiðir höfundur sjónarmiðið sem „ósvífni" og „örvænting" og rekur röksemdafærsluna á tilfinningalegum grunni. Fullyrðingin um að ríkisstjórnin „geti ekki" svikið loforðið er í raun pólitískt mat, ekki staðreynd, en hún er sett fram eins og augljós sannindi. Skoðanagrein þarf ekki jafnvægi, en hún þarf að horfast í augu við sterkustu mótrökin. Þar skortir þessa grein.