Það sem Sjálf­stæðis­flokknum líður verst með

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur lýsir tengslum sínum við Samfylkinguna, sem er til bóta. Hún á því að metast á gæðum röksemdafærslu og heiðarleika, ekki á jafnvægi heimilda. Rökin eru á köflum skýr: tilvitnun í ummæli Hildar Björnsdóttur um Reykjavíkurleiðina, sem síðan er borin saman við gjaldskrárlíkan Kópavogs, er áhrifarík aðferð til að sýna fram á innbyrðis ósamræmi hjá Sjálfstæðisflokknum. Talan um 450 þúsund króna „barnaskatt" er hins vegar sett fram án nánari útskýringa á forsendum samanburðarins eða heimildar, sem veikir staðhæfinguna; lesandi fær enga leið til að sannreyna hana sjálfstætt. Fullyrðingin um að „hundruð fjölskyldna" séu á biðlista hjá Bjargi styðst ekki við nafngreinda heimild eða tilvísun í gögn. Greinin rennur líka saman í hreinan kosningaáróður í lok hvers kafla, þar sem höfundur talar í fyrstu persónu fleirtölu sem fulltrúi flokksins: „þegar þú kýst Samfylkinguna ... veistu að gegn þessu viljum við vinna." Slík orðræða veikir greinina sem skoðanagrein og gerir hana nær auglýsingu. Samgöngukaflinn er veikustur; þar eru engar tölulegar staðhæfingar eða tilvísanir sem styðja fullyrðingarnar, aðeins almenn ákúra á hendur Sjálfstæðismönnum. Á heildina litið eru nokkur efnisleg atriði sem geta staðist skoðun, en rökstuðningurinn er ójafn og oft of almennur til að sannfæra gagnrýninn lesanda.