Farið á bak við þing og þjóð?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Höfundurinn nefnir nokkrar staðfestanlegar heimildir: gögn sem utanríkismálanefnd fékk, ummæli Diljár Mistar Einarsdóttur, tilvitnun í Sigmar Guðmundsson þingmann Viðreisnar og beina tilvitnun í Harald Benediktsson fyrrverandi bæjarstjóra á Akranesi. Einnig er vísað í frétt Morgunblaðsins, sem gefur lesandanum möguleika á að rekja upplýsingarnar til baka. Þetta er sæmileg heimildavinna fyrir skoðanagrein. Á móti kemur að röksemdafærslan er einhliða á afgerandi hátt. Höfundurinn spyr ítrekað hvort farið hafi verið „á bak við þing og þjóð" en gefur utanríkisráðherra og ríkisstjórninni ekkert rými til svara eða skýringa. Tilvitnun Sigmars Guðmundssonar er notuð á villandi hátt: orðin „algerlega óviðkomandi þinginu" virðast sett í samhengi sem bendir til gagnsæisbrests, en lesandanum er ekki sagt hvaða samhengi tilvitnunin á uppruna í og hvort Sigmar hafi verið að gagnrýna eða réttlæta. Mikilvægt er að taka fram að höfundur situr í stjórn Heimssýnar, samtaka sem þekkja má fyrir ESB-gagnrýni, og þetta er nefnt í greininni. Sú staðreynd skerðir ekki rétt hennar til að skrifa skoðun, en lesandinn ætti að hafa hana í huga þegar hann metur framsetninguna. Í heild er rökstuðningurinn vel uppbyggður og tilvísanir rekjanlegar, en einhæfni sjónarhornsins og skortur á mótrökum draga úr trúverðugleika greinarinnar sem gagnrýninnar umfjöllunar.