30% lækkun skiptir sveitir landsins máli

Greinin er birt sem skoðun og höfundurinn tilgreinir sig sem varaformann Bændasamtaka Íslands og formann deildar garðyrkjubænda; gagnsæið um hagsmunastöðu er þannig til fyrirmyndar. Röksemdafærslan er skýr og einföld: jöfnun dreifikostnaðar sé réttlætismál og skilar mælanlegum ávinningi fyrir búin. Tölurnar sem höfundur nefnir, 40.000 krónur á mánuði fyrir meðal kúabú og 200.000 til 400.000 krónur á mánuði fyrir garðyrkjustöðvar, eru settar fram án tilvísunar í uppruna eða útreikninga. Lesandinn getur ekki sannreynt þær út frá greininni sjálfri, sem veikir rökstuðninginn; þær gætu þó byggt á gögnum frá Bændasamtökunum eða frumvarpinu sjálfu. Veikleiki greinarinnar sem skoðanarpistils er ekki fjarvera jafnvægis, heldur frekar einsleitur rökstuðningur: kostnaðarhækkun þéttbýlisnotenda er afgreidd í einni setningu sem „lítil" án þess að fjárhæðin sé nefnd, og ekkert er fjallað um hvort önnur leiðir, svo sem bein niðurgreiðsla úr ríkissjóði, gætu náð sama markmiði. Frumvarpið er kennt við „Jóhann Pál, umhverfis-, orku- og loftlagsráðherra" en ekki er nefnt frumvarpsnúmer eða nánari tilvísun í þingmálið. Sem hagsmunaaðili sem talar beint til þingmanna er greinin heiðarleg um tilgang sinn; rökræðan hefði þó orðið sannfærandi ef höfundur hefði stutt tölulegar fullyrðingar sínar með skýrri heimild og tekist á við þau rök sem mæla gegn jöfnuninni.