Hver er raunmæting ís­lenskra grunn­skóla­nema?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Höfundur, Ragnheiður Stephensen, kemur heiðarlega fram um takmarkanir eigin gagna: hún segir beinlínis að hún byggi á eigin upplifun og hafi ekki opinberar tölur undir. Þetta er til fyrirmyndar sem heiðarleiki í skoðanaskrifi. Aðalrök hennar eru skýr: raunmæting nemenda virðist vera um 89% samkvæmt hennar reynslu, sem hún telur langt undir ásættanlegu marki (94%), og hún varar við því að opinber gögn um þetta vanti. Tilvísun í finnska kerfið er almenn og óstudd tilvísun, engin rannsókn eða heimild nefnd á nafn, sem veikir þann samanburð. Einnig er fullyrðingin um að „allar niðurstöður" sýni fylgni milli skólasóknar og árangurs sett fram án tilvísana í sérstakar rannsóknir. Gagnrýni á minnisblað ráðherra í upphafi er harðorð og ásökunin um að tilgangurinn hafi „mögulega" verið að „blekkja samfélagið" er stór fullyrðing sem engum gögnum er studd. Þetta hefði mátt orða varkárlegra. Sem rökstuðningur í skoðanagrein er heildarframsetningin þó sæmileg: höfundur setur fram skýra kenningu, viðurkennir takmarkanir eigin gagna og vekur athygli á raunverulegu máli, þ.e. skort á opinberum mætingartölum. Greinin hefði hins vegar styrkst verulega ef höfundur hefði vísað í a.m.k. eina nafngreinda rannsókn um tengsl mætingar og námsárangurs, eða borið saman tölur úr öðrum löndum á staðfestanlegri hátt.