Ólafur Egill er aðstandandi einstaklings með fíknivanda – „Mín skoðun er sú að það þurfi að lögleiða þetta“

Greinin er í raun kynningarviðtal, nánast bein endursögn á efni hlaðvarpsþáttar, og þar liggur helsti veikleikinn. Engin sjálfstæð heimildavinna er að finna; enginn sérfræðingur á sviði fíknar eða lýðheilsu er spurður, engin tölulegar upplýsingar um vímuefnavanda á Íslandi eru settar í samhengi og engin gagnrýnin sjónarmið á tillögu Ólafs um lögleiðingu eru kynnt. Þegar fyrirsögnin nær yfir pólitískt álitamál eins og lögleiðingu vímuefna og notar bein tilvitnun Ólafs til að ramma efnið inn, eykst ábyrgð blaðamannsins á að setja þessa afstöðu í samhengi, til dæmis með því að nefna hvar umræðan stendur á Alþingi eða hvað fagaðilar segja. Það er ekki gert. Framsetningin er einhliða í þá átt að samúð með sjónarmiðum Ólafs sé sjálfsögð; fordómar samfélagsins og skortur á fjármagni eru nefndir án þess að nokkur önnur rödd fái að svara. Sem viðtal við einstakling um persónulega reynslu er greinin skiljanlega einstefna, en fyrirsögnin og meðferð lögleiðingarspurningarinnar ganga lengra en hefðbundinn persónuþáttur. Þá er tungumálið á köflum óvandað: setningin „áttaði sig á" kemur fjórum sinnum fyrir í aðeins þremur málsgreinum, sem endurspeglar lítinn ritstjórnarlegan frágang.