Það er mikið talað um ESB. En hver á Ís­land í raun?

Greinin birtist sem skoðun, og hér gildir fyrst og fremst gæði röksemdarfærslu og hugvitsleg heiðarleiki. Sem hugleiðing er hún vel rituð og setur fram áhugaverða grundvallarspurningu: hvort fullveldi felist fremur í raunverulegum áhrifum en formlegri einangrun. Höfundur viðurkennir bæði sjónarmið ESB-andstæðinga og ESB-stuðningsmanna, sem gefur textanum ákveðið jafnvægi. Veikleiki greinarinnar sem röksemdarfærslu er hins vegar augljós: hún heldur fram fjölda fullyrðinga um samþjöppun valds í kvótakerfi, matvörumarkaði, fjármálakerfi og lífeyrissjóðum, um erlent eignarhald á álverum og gagnaveri, og um takmarkað lýðræðislegt vald almennings, en styður ekkert af þessu tölum, dæmum eða tilvísunum. Þetta er ekki krafa um heimildanotkun í hefðbundnum skilningi, heldur um að röksemdafærslan hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði nefnt eitt áþreifanlegt dæmi eða eina tölu. Án þess svífur greinin á yfirborðinu; spurningarnar eru margar en engin þeirra er raunverulega krufin. Endurtekningar á orðalagi eins og „kannski" og „stundum velti ég því fyrir mér" veikja rökfærsluna frekar, þar sem sömu hugmyndir eru endurspeglaðar aftur og aftur án þess að dýpka þær. Sem skoðanagrein er þetta þokkalegt innlegg í umræðuna, en ekki sérstaklega vel rökstutt.