Sverrir Helgason sakar blaðamann Vísis um rangfærslur sem neitað er að leiðrétta – Blaðamaður segir leiðréttinguna „ekki eiga erindi við nokkurn einasta lesanda“

Greinin stendur vel að því leyti að bæði Sverrir Helgason og Rafn Ágúst Ragnarsson koma til orða með beinum tilvitnunum, sem er grundvallaratriði í fjölmiðlafræðum. Nútíminn virðist hafa sinnt eigin fréttaöflun með viðtölum við báða aðila, ekki aðeins endurbirt efni af samfélagsmiðlum. Það er styrkur. Hins vegar hallar framsetningunni talsvert. Fyrirsögnin setur Sverri í hlutverk þess sem sakar, en blaðamaður Vísis er settur í varnarstöðu. Uppbygging greinarinnar endurspeglar þetta: fyrstu helming greinarinnar ræður rödd Sverris nánast alveg, staðhæfingar hans eru settar fram sem frásögn sem lesandinn á að taka á móti, og svör Rafns koma mun seinna. Þegar svör Rafns birtast eru þau stundum sett fram í styttri efnisgreinum og greinin bætir ofan á þau athugasemdum Sverris sem koma á eftir. Til dæmis: eftir að Rafn útskýrir afstöðu sína bætir greinin strax við mótbárum Sverris, en þegar staðhæfingar Sverris koma fyrst eru þær sjaldan veittar sambærileg andmæli í sömu lotu. Kaflaheitin styðja þetta mynstur; „Sakar blaðamann um pólitískan aktívisma" er sett sem hlutlaus fyrirsögn yfir ósannaðar ásakanir. Greinin tekur aldrei sjálfstætt afstöðu til þess hvort inngildingarfáninn og regnbogafáninn séu raunverulega ólíkir í umræðusamhengi, þrátt fyrir að þetta sé kjarni deilunnar og hefði verið auðvelt að sannreyna. Einnig er athyglisvert að samfélagsmiðlafærslur Rafns eru nefndar sem vitnisburður um pólitískan slagside hans, en greinin tekur ekki afstöðu til þess hvort þetta sé gild gagnrýni eða rökvilla. Þetta er ekki ójafnvægi sem felur svör hins aðilans, heldur ójafnvægi í framsetningunni sjálfri: Sverrir fær meiri rými, meiri samúð í tóni, og síðasta orðið í flestum deiluatriðum.