Þegar orðaslagurinn stríðir við þjóðarsálina
Skoðanagrein byggingaverkfræðingsins Sigurðar Sigurðssonar, birt undir flokknum „Skoðun" á Vísi, er tilfinningaþrungin ávarp til þjóðarinnar þar sem höfundur sakar ónafngreinda „elítu" um kerfisbundna spillingu, auðlindarán og ritskoðun. Greinin er rituð í ljóðrænum og hvatningartón, án tilvísana í staðfest gögn, og virkar fremur sem pólitískt ákall en rökstudd greining.
Greinin er birt sem skoðanagrein og nýtur þess frelsis sem því fylgir; engin krafa er gerð um jafnvægi milli sjónarmiða. Hún á þó að standast kröfur um hugrænan heiðarleika og rökstuðning. Þar skortir verulega á. Höfundur fullyrðir um „gjafakvótakerfi" sem hafi breytt auðlindum í einkabanka fárra fjölskyldna, um „ritskoðun" og lokun prentsmiðja, um tilbúnar „staðfestingar" úr Brussel og um kerfisbundna spillingu, allt án þess að vísa í eitt einasta dæmi, skjal, nafngreint fyrirtæki eða tiltekinn atburð. Lesandinn getur ekki sannreynt neitt af þessu. Slík ómörkuð almennyrði veikja röksemdafærsluna í stað þess að styrkja hana; í raun er um trúarjátningu að ræða fremur en rökstudda skoðun. Vísbending um ESB-aðildarumræðuna og „ákvörðun í lok ágúst" er svo óljós að lesandinn veit varla við hvað er átt. Ljóðið í upphafi setur tóninn skýrt og skrifin bera vott um innlifun, en hugrænn heiðarleiki krefst þess að stórar ásakanir séu studdar einhverjum tilvísunum. Þar bregst greinin algjörlega.
