„Viljum við ekki bera höfuðið hátt í mögulegum samningaviðræðum?“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les meira eins og þingfréttatilkynning: röð beinna tilvitnana frá tveimur andstæðum hliðum án dýpri greiningar eða samhengis. Það er jákvætt að raddflóran nær til beggja hliða, bæði ráðherra Jóhanns Páls Jóhannssonar og þingmanna Miðflokksins, Sigríðar Á. Andersen og Ingibjargar Davíðsdóttur. Allar heimildir eru nafngreindar og hægt að staðreyna tilvitnunin út frá þingfundargerðum Alþingis. Hins vegar skortir verulega á samhengi. Greinin útskýrir ekki hvaða þingsályktunartillaga er um að ræða, hvert efni hennar er, eða hvar þjóðaratkvæðagreiðsluferlið stendur. Ný lesendur fá litla stoð til að skilja hvað er í húfi. Fyrirsögnin er tilvitnun úr ráðherraræðu, sem gefur ákveðinn ramma þar sem sjónarhorn ríkisstjórnarinnar fær forgang í framsetningu. Aðrir málsaðilar, til dæmis frá Viðreisn eða Samfylkingu sem nefnd eru í greininni, koma ekki sjálf til tals, þrátt fyrir að vera beinlínis nefnd í ræðu Ingibjargar. Þar skortir á fjölbreyttari heimildaöflun. Greinin er heiðarleg í tilvitnunum sínum en er of grunn til að teljast fullnægjandi fréttaflutningur um viðkvæmt og flókið mál.