Virðast ráðalaus gagnvart útflutningi á óunnum fiski

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni en les fremur sem fréttaskýrsla sem hallar til einnar hliðar. Nafngreindir heimildarmenn eru nokkrir: Hanna Katrín Friðriksson ráðherra (beint tilvitnuð úr Fiskifréttum), Jens Garðar Helgason þingmaður, Gunnar Örlygsson framkvæmdastjóri og óbeint forstjóri Iceland Seafood. Allar þessar raddir hafa sameiginlegan hagsmuna: þær vilja hemja útflutning á óunnum fiski. Engin rödd er gefinn vettvangur til að rökstyðja hina hliðina, til dæmis frá Atlantic Seafood, sem nefnt er sem stærsti kaupandinn á fiskmörkuðum, eða frá útgerðum sem selja hráefni á markað. Þetta er verulegur ágalli, sérstaklega þar sem Atlantic Seafood er nefnt beint með nafni og virkni þess sett í neikvætt samhengi án þess að fyrirtækinu sé gefinn kostur á að svara. Tölulegar fullyrðingar eins og „tvö- til þrefaldast frá 2018" og „nálægt 50 þúsund tonn" eru ekki studdar beinum tilvísunum í opinber gögn, þótt slíkar tölur komi líklega úr Hagstofunni eða Fiskistofu. Lesandinn getur ekki sannreynt þær innan greinarinnar. Framsetningin er einhliða: aukinn útflutningur á óunnum fiski er sýndur eingöngu sem vandamál, en hagræn rök (hærra verð á alþjóðlegum fiskmörkuðum, sjálfstæði útgerða til að velja kaupendur) fá enga umfjöllun. Jákvætt er að getið er um að Fiskifréttir hafi ítrekað leitað svara hjá ráðuneytinu án árangurs, sem sýnir tilraun til eftirfylgni. Samt sem áður er þetta í heild fremur hagsmunalituð umfjöllun þar sem ein skoðun er sett fram sem sjálfsögð staðreynd.