Operation Raccoon: Krónur urðu að evrum og slóðin leiddi að höfuðpaurum

Stærsta álitamálið er að greinin endurspeglar nánast alfarið frásögn embættis héraðssaksóknara og kynningarefni Cellebrite án þess að nokkur óháð rödd komi að. Myndbandið er í eðli sínu auglýsingarefni; blaðamaðurinn nefnir það réttilega sem kynningarefni, en gerir lítið úr þeirri staðreynd með því að eyða meginhluta greinarinnar í að endursegja innihald þess. Spurningin um greiðslur er réttmæt og vel sett fram, en þar stöðvast gagnrýnin. Ekki er spurt hvort það sé viðeigandi að héraðssaksóknari og starfsmenn hans komi fram í auglýsingu einkafyrirtækis meðan mál er enn til meðferðar; ekki er leitað til lögfræðinga, friðhelgisvörslu eða fræðimanna um siðferðileg álitamál slíkrar þátttöku. Ekkert sjónarhorn sakborninganna eða lögmanna þeirra er til staðar, þrátt fyrir að yfir 50 manns hafi haft réttarstöðu sakbornings. Þetta er verulegur vandi í frétt sem birtist sem ritstjórnarefni: lesandinn fær einhliða mynd þar sem lögregluyfirvöld segja sína sögu í gegnum kynningarefni erlends tæknifyrirtækis, og enginn ögrar henni. Tölulegar fullyrðingar, eins og fjárhæðin 600 til 700 milljónir króna, koma eingöngu frá héraðssaksóknara og eru ekki staðfestar af öðrum aðilum. Fréttin er vel skrifuð og skipulögð, heimildirnar eru nafngreindar og blaðamaðurinn leggur sig fram um gagnsæi varðandi uppruna efnisins. Hins vegar er framsetningin of nálægt endursögn á kynningarefni til að teljast fullnægjandi fréttamennska um mál af þessu eðli.