Hvað gerðist í kosningabaráttunni?
Heimildin tekur saman kosningabaráttuna um ESB með viðtölum við fjóra nafngreinda forsvarsmenn beggja fylkinga og styður frásögnina við eigin fyrri útreikninga, álitsgerð lagaprófessora og athugasemdir ÖSE. Uppbyggingin er jöfn og blaðamaður gengur á viðmælendur þegar fullyrðingar stangast á. Helsti veikleikinn er að nafngreindir fjölmiðlar sæta harðri gagnrýni án þess að fá að svara.
Fjórir nafngreindir viðmælendur, tveir úr hvorri fylkingu, og blaðamaður sem lætur þá ekki komast upp með allt: þegar Andri Steinn hafnar því að 50 milljarða auglýsingarnar hafi verið villandi er svarið sett upp á móti fyrri útreikningum Heimildarinnar og tölum stjórnvalda. Sama gildir um deiluna um kostnað baráttunnar, þar sem fram kemur skýrt að engin leið sé að staðfesta upphæðirnar, með vísun í athugasemdir ÖSE. Þetta er vandvirkni sem sést ekki alltaf í eftirákosningaumfjöllun.
Gallinn liggur í fjölmiðlaköflunum. RÚV, Morgunblaðið og DV eru sökuð um slagsíðu, hugleysi og svívirðingar, en ekkert þeirra fær orðið. Heimildin er sjálf keppinautur á þessum markaði og þeim mun ríkari ástæða til að leita viðbragða.
Inngangurinn tekur sér líka fullmikið vald: „Fjölmiðlar brugðust, ósannindi fengu að standa“ er niðurstaða viðmælenda, ekki staðreynd, þótt hún sé eignuð þeim í næstu málsgrein. Orðalag á borð við að Morgunblaðið hafi beitt sér „grímulaust“ er mat blaðamanns sett fram sem lýsing. Sögusagnir um úthringiver eru aftur á móti meðhöndlaðar rétt: bornar undir viðmælanda og merktar ósannreyndar.
