Af hverju fer sérsveitin í fleiri út­köll?

Greinin er birt sem skoðun, og mælist því á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika fremur en heimildajafnvægis. Sterkasta stoðin undir röksemdafærslunni er tölfræðin um fjölgun útkalla sérsveitarinnar, en hvergi kemur fram hvaðan þær tölur eru sóttar. Lesandinn getur ekki sannreynt þær án þess að vita hvort um er að ræða opinber gögn ríkislögreglustjóra, ársreikning eða annað skjal. Þar sem þessi tala er kjarninn sem öll hin rökin hvíla á, er það verulegur veikleiki jafnvel í skoðanagrein. Þar fyrir utan er röksemdaröðin viðkvæm fyrir ógagnaðri ályktun. Höfundur setur fram þá kenningu að breytt kynjasamsetning og háskólamenntun hafi veikt lögregluna líkamlega, en styður hana hvorki með tölfræði um samsetningu lögregluliðsins, upplýsingum um hæfnispróf, né viðtölum við lögreglumenn eða fræðimenn. Sama á við um fullyrðingar um hundraða kílóa fíkniefnasendingar, mansalshringi og biðlista í fangelsum: margt þar af gæti verið rétt, en ekkert þeirra er tengt við sannreynanlega heimild í greininni sjálfri. Niðurstaðan er stór og afdráttarlaus, en stoðir hennar eru nánast alfarið tilfinningadrifnar og byggðar á ómótmæltum getgátum höfundar. Það dregur úr sannfæringarkrafti röksemdafærslunnar, jafnvel í greinargerð sem ætlað er að kveikja umræðu.