Hver borgar skattinn að lokum?
Skoðanagrein lögmanns hjá Deloitte Legal um skattabreytingar í fjárlagafrumvarpi 2027, birt á viðskiptavettvangi. Höfundur styðst við tilgreind lög, ábendingar Seðlabankans og tölur úr frumvarpinu, en lykilfullyrðingar um stjórnskipulegt gildi og alþjóðlegan samanburð eru vanreifaðar. Hagsmunatengsl höfundar við atvinnugreinarnar sem fjallað er um eru ekki skýrð umfram starfsheiti.
Greinin er birt sem skoðunarefni og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Athyglisverðast er hver skrifar: meðeigandi hjá Deloitte Legal fjallar um skattlagningu banka og ferðaþjónustu, tveggja stærstu viðskiptavinahópa slíkrar stofu. Starfsheitið stendur neðst en engin grein er gerð fyrir mögulegum hagsmunum. Ritstjórn hefði átt að bæta þar við einni línu.
Rökin eru misjafnlega vel undirbyggð. Tilvísun í lög nr. 155/2010 er nákvæm og tölurnar úr fjárlagafrumvarpinu eru sannreynanlegar. Aftur á móti er „nýleg greining“ um rúmlega fimmfalda skattbyrði miðað við Vestur-Evrópu hvorki nafngreind né tímasett, og það er einmitt sú tala sem ber þyngstu röksemdina.
Alvarlegasti veikleikinn liggur í stjórnskipulegu ásökuninni. Höfundur fullyrðir tvívegis að breytingarnar standist tæpast jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar en nefnir hvorki dómafordæmi né greinir hvað telst málefnalegur greinarmunur. Frá lögmanni er það rýrt. Þá er hvergi tekist á við augljósustu mótrökin, til dæmis hagnaðarstöðu bankanna eða hvers vegna baðlón kunni að teljast frábrugðin almennri ferðaþjónustu. Sterk framsetning, þunn andstæðurök.
