Kína kallar – ætlum við að grípa tækifærin?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr: fríverslunarsamningurinn við Kína frá 2013 hafi skilað árangri og ESB-aðild myndi skerða sjálfstæða viðskiptastefnu Íslands. Persónuleg reynsla höfundar gefur textanum líf og trúverðugleika sem rödd fyrirtækjaeiganda. Hins vegar vantar nokkuð á rökstuðning fyrir lykilfullyrðingum. Til dæmis er sagt að útflutningur til Kína hafi „aukist mikið" og að „fjölmörg fyrirtæki" hafi notið góðs af samningnum, en engar tölur, heimildir eða samanburður styðja þessar staðhæfingar. Talan um 400 til 500 milljónir í kínverskri millistétt er eflaust algeng viðmiðun en er ótengd tilteknum heimildum. Veikasti hlekkurinn í rökunum er sú fullyrðing að ESB hafi ekki „sambærilegan" fríverslunarsamning við Kína, sem er rétt, en greinin nefnir ekki af hverju: pólitísk ágreiningur, mannréttindamál og viðskiptahindranir spila þar stórt hlutverk. Þessi einföldun gerir lesandanum erfiðara um vik að meta raunverulegan samanburð. Sem skoðanaskrift er greinin læsileg og skýr í boðskap sínum, en hún myndi styrkjast verulega ef höfundur víxlaði að einhverju marki við gagnrök eða styrkti fullyrðingar sínar með tölum og tilvísunum.