Fjöl­skyldur hafi þegar hætt við að flytja aftur til Grinda­víkur

Stærsti veikleikinn er skýr: greinin gefur einni hlið deilunnar öflugan vettvang, en hvorki ríkisstjórnin né ráðuneyti fá tækifæri til að svara alvarlegum ásökunum um vísvitandi tefju. Bæjarstjórn sakar stjórnvöld um að beita Þórkötlu „vísvitandi" til að koma í veg fyrir heimkomu fjölskyldna; það er alvörugefin ásakun sem kallar á viðbrögð frá hinu ákærða. Þórkötlu er heldur ekki gefinn beinn rödd í greininni, þótt tengt efni neðst sýni að sjónarmiðum félagsins hafi verið miðlað í eldri fréttum. Blaðamaðurinn nýtir vel opinberar tilkynningar, bæði frá Járngerði, bæjarstjórn og Veðurstofunni, og gefur lesandanum mikilvægan jarðvísindagrundvöll málsins með tilvísun í hættumat. Framsetnin fyrirsagnarinnar, „Fjölskyldur hafi þegar hætt við að flytja aftur," er þó vandmeðfarin; hún er sett fram í óbeinum tilvitnunarham sem gefur til kynna einhvers konar hlutlægni, en fullyrðingin kemur eingöngu frá Járngerði og er ekki studd dæmum eða tölum. Engin tilraun er gerð til að kanna hversu margar fjölskyldur eiga í hlut eða staðfesta fullyrðinguna óháð upprunanum. Greinin er í eðli sínu frétt um yfirlýsingar, sem er lögmæt tegund, en þegar ásakanir eru svona markvissar þarf blaðamaðurinn að leita eftir svörum frá gagnaðila til að fréttamennska standist.