Rós í hnappagat Samkeppniseftirlitsins
Ritstjórnardálkur Viðskiptablaðsins gagnrýnir Samkeppniseftirlitið fyrir að hafa komið í veg fyrir kaup Heklu á Bílson. Kjarnafullyrðing dálksins, að forstjórinn hafi látið Gallup spyrja almenning um málið, hvílir á því sem höfundi „barst til eyrna“. Framsetningin er skýrt markaðshallandi og andstæð rökin fá enga alvarlega meðferð.
Dálkurinn er birtur sem fastur ritstjórnardálkur, svo hann verður metinn á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. En þyngsta atriðið í málflutningnum, að Páll Gunnar hafi fengið Gallup til að kanna afstöðu almennings til samrunans, er einmitt það atriði sem minnst er stutt: „Tý barst það til eyrna í sumar.“ Þar er byggt á hviksögn. Ef þetta er rétt er það fréttnæmt og hefði mátt sannreyna með einni fyrirspurn til stofnunarinnar; ef það er ekki rétt hrynur burðarásinn í ádrepunni.
Önnur atriði standa betur. Nafngreindur eigandi, ársvelta um 500 milljónir, markaðshlutdeild og landfræðileg afmörkun eru allt staðreyndir sem lesandi getur í grunninn gengið að, þótt hvergi sé vísað til ákvörðunar eða frummatsgagna eftirlitsins sjálfs.
Verst er að dálkurinn afgreiðir mótrökin með skopmynd. Þröng markaðsskilgreining á eftirmarkaði tiltekinna bílmerkja er ekki sjálfkrafa fáránleg; hún er einmitt umdeilt fræðilegt atriði sem hægt hefði verið að ræða. Í staðinn koma „skósveinar“ og „majónesdollur“. Slagorðin eru hnyttin, röksemdirnar þunnar, og niðurstaðan um „nýtt fólk“ er kröftug en ósönnuð.
